تاریخچه سقف وافل
عملکرد سازه ای سقف های وافل از هزاران سال پیش برای بشر شناخته شده بوده و شاید بتوان اولین کاربرد بشر از سیستم سقف های وافل را مربوط به بنای آکروپولیس یونان دانست. بخش اعظم این بنا در سال های 429 تا 461 پیش از میلاد ساخته شده است. نمونه بارز دیگری از سقف وافل را می توان در نقاشی معروف شام آخر اثر لئوناردو داوینچی مشاهده نمود. از دیگر سازه های باستانی ساخته شده با سیستم سقف وافل بنای معبد پانتئون رم می باشد که در سال 118 میلادی ساخته شده و همچنان پابرجاست.
از اوایل قرن 19 میلادی و با پیشرفت علم و ورود به عصر جدید ساخت سازه های مهندسی، ساخت ساختمان ها با کاربری های مختلف با سیستم سقف وافل کلاسیک در آمریکا و کشورهای اروپایی آغاز گردید. مزیت های فنی سقف وافل در کنار زیبایی خاص این سقف موجب گردید سقف وافل مورد استقبال معماران قرار گرفته و در سازه های مختلفی نظیر فرودگاه ها، پارکینگ ها، برج های مسکونی، هتل ها، مراکز تجاری، موزه ها، دانشگاه ها و ... مورد استفاده قرار بگیرد.
در ایران نیز ساختمان های مهم بسیاری و بعضا با قدمت بالا با سیستم سقف وافل و با استفاده از قالب های فلزی و یا فایبرگلاس ساخته شده اند. از جمله این ساختمان ها می توان به کتابخانه ملی، فرودگاه تبریز، راه آهن تهران، ایستگاه راه آهن اصفهان (سال ساخت 1354)، ساختمان های متعدد از دانشگاه های سراسر کشور ، ساختمان نظام مهندسی استان یزد، ساختمان مرکزی دانشگاه شیراز و ... اشاره نمود. صعوبت کار با قالب های فلزی و فایبرگلاسی مانع از گسترش این تکنولوژی در ایران در گذشته بوده است. در سالیان اخیر با روشن شدن مزایای سقف های دال مجوف و ساخت قالب های جدید از جنس پلاستیک مقاوم و فشرده و با مرتفع نمودن دیگر مشکلات فنی و اجرایی سقف های وافل استفاده از این تکنولوژی رو به افزایش می باشد.
برچسب: ،
